మతాలు కులాలు
మనసుకు వేసిన సంకెల్లు
మనసైన మనషులను
కలుసుకోనీవు
కలిసిన మనషులను
నిలకడగ బతకనీవు.  

అండలూసియా ఆకాశంక్రింద
నారింజ వనం నడుమ  
వసంతంలో ఓరేయిన
జ్ఞాపకాలయానికెల్లి
ఓ జ్ఞాపకాన్ని తిరగేస్తే...
అది ఓ జరిగిన కథ
ఆదిలోనే అంతమైన కథ.

పాంప్లొనా వీధుల్లొ
వెన్నెలకురిసిన రాత్రుల్లో 
ఒక ఆంధ్రా అబ్బాయి
ఓ అందమైన అమెరికా అమ్మాయి 
ప్రేమబాసలు చెసుకున్నారు
భాషలు అర్థంకాకున్న.
ప్రకృతి వారి ప్రేమబాసల్ని
వినిందో ఏమో
ప్రకృతికి వారిపై
ప్రేమో ఏమో
వారు అధరాల
మధువులను పంచుకునేవేల
నగరాన్ని నిదురపుచ్చింది.
రేయి లేదు పగలు లేదు
వారి దారులకు అడ్డేలేదు.

"ప్రతి ఆదికి ఓ అంతముంది"
పై వాక్యం చదవగనే
నాగుండె పగిలింది...
వారువిడిపొతారని అర్థమయ్యింది..
జ్ఞాపకాన్ని విసిరేసాను
జ్ఞాపకాలయాన్ని మూసేసాను 
నిద్రపయనం పట్టాను
అండలూసియా ఆకాశంక్రింద
నారింజ వనం నడుమ   
వసంతంలో ఓరేయిన.        


        

అయ్యో! పాంప్లొనా
మునిగితివా మంచులోన.
అలసిపోయిన సూరీడు
కొండచాటున కునుకుతీసినవేల
సందుచూసుకుని మంచు
చిందులు వేసె
తెల్లారేలోపే నిన్ను ముంచివేసె. 

వచ్చాడులే సూరీడు
కిరణాస్త్రాలను సందిస్తున్నాడులే.
ముక్కలాయే చూడు మంచు
ఇకనైనా లేయవే
సురీడుని విందుకు పిలవవే.
అయ్యో! పాంప్లొనా
మునిగితివా మంచులోన. 

మంచుకు మనసు లేనట్లుంది
గడ్డిని తొక్కేస్తోంది
చెట్లను కప్పేస్తోంది
పదండి పోదాం
గడ్డిపూలకి గొడుగులు పట్టటానికి
ఛెట్లకి దుప్పట్లు కప్పటానికి.

చెలివొడిన తలవాల్చి
యుగలగీతాలువింటూ
చెలికబుర్లకు ఊకొడుతూవుంటే
కనురెప్పల సీతాకొకచిలుకలు
కనుబొమ్మల కుసుమాలపై వాలగా
కమ్మని కలలవిశ్వానికి
తలుపులు తెరుచుకునె..
నిజం కలలో ఓ కల.

నిజం చెపుతున్నా
నేను ఎచెట్టునీడనో
నిదురించాల్సిన వయస్సులో 
నేనో నీడనై
నీడనిచ్చే మహవృక్షాన్నై
వేసవిటెండలకు ఎండి
వానలకు తప్పతడిసాను  
ఒంటరిగా మౌనంగా.
ఇకనైనా వసంతం వచ్చి
నన్ను చిగురింప చెస్తుందేమో   
చుస్తా   వేచిచుస్తా.     

ఇప్పటిదాక ప్రేమించుకుని
ఇప్పుడే సంగమించుకుంటున్నాయి
రేయింబవల్లు..సంధ్య అంతఃపురాన.

ఓ పక్షుల చెలికత్తెల్లారా !
మీరెక్కల సవ్వడిని ఆపి
అపుడపుడు మీరుపాడే
ఆ యుగలగీతం పాడండి
ప్రతి రోజు మొదటిరోజు
ప్రతిరాత్రి పసిడి రాత్రి.

మహాసముద్రాలు కావవి.
మన పూర్వికులు
ఈ భూమికి విడ్కోలు చెప్పడానిని మనసు రాక
రాల్చిన కన్నీటిసముద్రాలు.

సప్తసముద్రాలకు
స్వరమైనవాన్ని.
అగ్నిపర్వతాలకు
ఆదినైన వాన్ని.
జలం ఆర్పివేయలేదు
అగ్నిదహించలేదు

నేను నా జీవితసంద్రం ఒడ్డున
ఒంటరిగా కూర్చుని
బాధల అలలను లెక్కపెడుతున్నా.... ఒకటి.. రెండు... మూడు... నాలుగు...
అనంతం

ఓ మండువేసవి నిశీధిలో..
ఆకలిగొన్న కుక్కల అరుపులు
ఆకాశాన్నంటినవేళ...
మౌనం పొలిమెరలు దాటి
మాయమైన వేళ...
గాలి తలబాదుకొనె
కిటికి కిర్రు కిర్రుమనే.
మనసు బిక్కు బిక్కుమనె.
మరోప్రపంచానికి
వాకిల్లు తెరుచుకొనె.

కంటతడి పెట్టకమ్మా
కన్యగానే 
మరణించానని.
ఇచట కోటి వెన్నెలల
కాంతి తప్ప
మతంలేదు
కులం లేదు
అంటరాని తనం
అసలే లేదు.
కన్నీల్లు లేవు
కట్నపు చావులు లేవు
ఆకలి కేకలు లేవు
మానభంగాల ఊసే లేదు.
ఆడదానికి
కట్టుబాట్ల సంకెల్లు వెసి
నాలుగు గోడల
మధ్యబంధించే
అనాగరికుల ఉనికే లేదు    

కంటతడి పెట్టకమ్మా
కన్యగానే 
మరణించానని..
మల్లి నీకడుపునే పుడితే
విమల అని పేరుపెట్టకు
విప్లవమని పిలువు.
ఓనమాలు దిద్దించకు
శ్రీ శ్రీ మరోప్రపంచాన్ని 
వల్లించు...
విప్లవాల్ని సృస్టిస్తా.
ఈవిశ్వపు అంతు చూస్తా.                                      

చేదు ఉత్తరం

పొద్దుపోని వెళల్లో
ఎమిచేయాలో తోచక
ఎలావున్నావని
అడుగుతావు నీవు.
నేను క్షేమం
నీవెలావున్నావని
అడుగుతాను నేను.
రెండుపదాల ఉత్తరానికి
మూడు పదాల ప్రత్యుత్తరం
చేదలు పట్టినప్రేమకు
ఒక చేదు ఉత్తరం. 
    
తుఫాను గాలులలకు
విరిగిపడిన కొమ్మలా
పాతబడిన గోడగడియారంలో
ఆగిపొయిన ముల్లులా
చలనరహితమయ్యానని
రాయాలనుకుంటాను.
కాని రాయను మనసురాదు.
నాకౌగిటి పాఠశాలలో  
ప్రేమభాష నేర్చుకోలేక
నాకు దూరమైన నీకు
వ్యధను పంచుకోవటం వ్యర్థమని   
ఎప్పటిలాగే..
నేను క్షేమం
నీవెలావున్నావని
అడుగుతాను నేను.
రెండుపదాల ఉత్తరానికి
మూడు పదాల ప్రత్యుత్తరం
చేదలు పట్టినప్రేమకు
ఒక చేదు ఉత్తరం.