మనసు తీరాన మొదట
మీరుదిద్దిన అక్షరాలు
మతం
కులం
కట్నం.
అలలు రాక మానవు
తుడిచివేయక మానవు.
నా మనసు శిల్పంపై మొదట
నీను చెక్కిన అక్షరాలు
మనసు
మమత
సమత.
ఏఅలలూ.. రాలేవు

ఏమిచేయలేవు.

నేనొక కలువను

నేనొక కలువను.
ఓ కన్నీటిసరస్సుపై
నా కనుల పత్రాల్ని పరిచి
ఒంటరిగా..
మౌనంగా..
పౌర్నమి కోసం ఎదురుచూస్తూ...
వెన్నెల చినుకులు పలకరించగానే
మనుసు పులకరించి విరిసిన కలువను.

నేనొక కలువను.
పూర్తిగా కన్నీటిలో కలువను
వెన్నెల్లో రెక్కలొచ్చి ఎగరను.
వికసించాను
ఇకవాడిపోతాను
ఈ కన్నీటి మడుగులోనే
కలిసిపోతాను          

పాతస్నేహం

పాతస్నేహం పాతగిల్లె
కొత్తప్రేమల పోకడలకు.
పాతబడెను స్నేహమని
పారవేయబోదురేమో !
మరపు సహజమే మనసా.
మరిచిపొవే మనసా.

పగటికలలు

ప్రేయసి ఒడి
నాకన్నీళ్ళ తడి.
పెదవుల కలయికలు
ఇక పగటికలలు.

నేనొక తీరాన ఎగిసి

క్రుంగిపొయిన అల.
తనకలయిక ఇక కల.

తలపులు కురిసిన ఓ రాత్రి
విరిగిపడే కొమ్మలా
నేను వొరిగిపొయిన వేళ
స్వప్నాలు రెక్కలుతొడిగి
పర్వతాలు దాటి
సముద్రాలు దాటి
నా మాతృభూమిపై  వాలి
చిన్ననాటి స్నేహితుల్ని
పాతబడిన మా పల్లెబడిని
పచ్చటి చీర కట్టిన పైరుని
చెరువు గట్టున మర్రిచెట్టుని
పలకరించి
నా మనసును కలవరింప జేస్తాయి

యువతరానికెందుకు ?

తరతరాల మీ సంస్కృతి
మా యువతరానికెందుకు ?
అంటరానితనపు మీ అలోచనల్ని
మా వెంటరానీయకు.

మనసులేదు

చేతినిండా ధనముంది.
తలనిండా యుక్తుంది.
మనసునిండా మమతుంది.
కనులనిండా సమతుంది.
మనసివ్వ డానికే... 
మనిషిలేదు.
మనిషుంటే ...
మనసులేదు.